– Door Eva

Schermafbeelding 2017-04-20 om 22.26.49

Op de ochtend van Pasen moest ik wenen. Ik probeerde de tranen tegen te houden omdat ik het A. te cliché vind om te huilen op zon- en feestdagen en B. ik net make-up had opgedaan en geen zin had om mijn gezicht opnieuw te wassen.

Ik voelde mij verdrietig omdat we nog geen kindje hebben, omdat we al zo lang in die ‘nog-niet’-fase zitten. Nog-niet-beginnen, nog-niet-zwanger, nog-niet-mama.

Na het wenen reden we naar mijn grootouders. Daar voelde ik mij langzaam opnieuw ‘heel-veel’ worden. Heel-veel-kleindochter, heel-veel-vriendin, heel-veel-dochter, heel-veel-lief-en-zus-en-meti. Heel-veel-mezelf, kortom.