– Door Eva

‘Ik denk dat ik gewoon… Een beetje… Mijn weerbots heb,’ hoorde ik mezelf gisteren snikken tegen mijn moeder. ‘Het laatste halfjaar is ook zo drúk geweest. Maar ik wérk zo graag, dat is mijn probleem. Ik teken gewoon heel graag.’ Mijn moeder, die me al weken probeerde op te peppen, antwoordde nu alleen maar: ‘Je tekent graag en veel en er is niemand die je zal tegenhouden om te tekenen. Het enige wat jou kan stoppen is een burn-out, en die heb je zelf in de hand.’

Mijn zoveelste huilbui kwam er nadat een vriendin vorige week had gezegd dat ze me niet sms’t of belt om af te spreken omdat ze soms het gevoel heeft dat ze mij lastigvalt, dat ze mij ‘ambeteert’. ‘Ik wil je niet telkens in dezelfde positie brengen. Dat ik je uitnodig, jij geen tijd hebt en ‘nee’ antwoordt en je daar dan schuldig over voelt.’ Ik wist niet goed wat ik met die informatie moest, dus vertelde ik over dat gesprek tegen mijn zus, die ik wekelijks zie en waarvan ik het gevoel heb dat ik echt mijn best doe om langs te gaan en af te spreken. Mijn zus antwoordde: ‘ah, ja. Dat gevoel heb ik ook bij jou.’

De gesprekken met mijn vriendin en zus galmden dagenlang door mijn hoofd. Eerst als feiten, relativerend. ‘Mijn vriendinnen erkennen dat ik veel werk en proberen mij te sparen.’ Daarna als echo’s, steeds beschuldigender en harder. ‘Mijn vriendinnen proberen mij te sparen. Dat is goed van hen. Maar ik ben slecht. Ik werk te veel. Ik doe mijn best niet in relaties. Ik doe sowieso te weinig mijn best. Ik ben een slechte vriendin, een slecht mens. Een egoïst. Ik ken niemand die zoveel werkt. Tot het uiterste gaat en daarna crasht. Ik ken niemand die het niet kan opbrengen om mensen te zien. Die sociaal contact uit de weg gaat. Die al dat geregel om tot een afspraak te komen ziet als gedoe. Een last. Mensen sms’en mij niet meer door mijn eigen, domme schuld. Ik werk te veel, denk alleen maar aan mezelf. Ik zou ook niet meer sms’en naar een vriendin die alleen maar over haar werk kan praten, die niets meemaakt, die…’

Omdat ik al jaren periodes heb waarin ik me psychisch niet oké voel en daar vorig jaar voor in therapie ben geweest, herkende ik dit keer vroeg de signalen. De verwijten die ik mezelf maak, mezelf opsluiten, mensen uit de weg gaan, onzekerheid, iedereen ontwijken, slecht slapen, me slecht voelen (zelfs over mijn werk), geen yoga meer doen, stoppen met lopen, me door de dag slepen. En het allerergste: het gevoel hebben dat ik alleen sta met die gedachten. Me volledig een en eenzaam voelen in en met mijn gedachten.

Dus kwam mijn moeder langs. En barstte ik in huilen uit. En begreep zij mij. En zei ze: ‘Je tekent graag en veel en er is niemand die je zal tegenhouden om te tekenen. Het enige wat jou kan doen stoppen is een burn-out, en die heb je zelf in de hand.’

De dag nadien googelde ik ‘Symptomen overspannen zijn’. Ik kwam uit op lijsten met signalen en symptomen. ‘Van de 7 signalen heb ik er 8,’ grapte ik op Twitter. Maar het was wel echt zo. Ik herkende me in alle signalen (Spierpijn, slaapproblemen, prikkelbaar zijn, overmatig piekeren, geen energie, weinig concentratievermogen en sociaal contact uit de weg gaan). Die signalen zwart op wit zien staan, was (nog maar eens, een mens leert traag) een eyeopener. Ik dacht: He, ik bén helemaal niet zo, asociaal zijn is niet wie ik bén of hoe ik ben geworden. Ik ben gewoon compleet overspannen.

Dat ik die spanning niet bén, troost mij en geeft mij kracht. Spanning kun je uit je lichaam kneden. Niet door naar de wellness te gaan of een manicure te nemen. Maar door échte zelfzorg. Even minder opdrachten aannemen. Minder prikkels op je af laten komen. Minder tijd op internet doorbrengen. Je wel naar de yogamat slepen. Gaan lopen. Terug structuur in je dag steken. Wél afspreken met mensen. Wél ‘zagen’ (= praten) over je gevoelens. Altijd contact proberen maken. Blijven vragen aan je omgeving: ‘ik wéét dat ik nu het initiatief niet neem. Maar blijf me ambeteren. Haal mij weg uit mijn huis, uit mijn gedachten. Laat mij zagen, en als ik zeg dat ik zaag, zeg mij dan dat het geen kwaad kan. Laat mij niet achter met mijn gedachten. Blijf mij lastigvallen, alsjeblieft.’

Schermafbeelding 2016-07-14 om 15.34.26

Advertisements