Search

Studio Soso

Month

July 2016

Thuis: 4 tips om je poesje koel te houden

– Door Eva

Nu heb ik u liggen, he, vettige sloeber? Want deze post gaat niet over dié poesjes, natuurlijk. Maar over harige poesjes. Ehm. Ik bedoel hete poesjes. Eh nee. Ik bedoel… Harige hete poesjes. Nee. Harige hete poesjes met póten. Oef.

Omdat ik een kattenmoeder ben met met aanleg voor ‘hypochondrische bezorgdheden over geliefden’, denk ik bij deze hitte niet in de eerste plaats aan mezelf, maar aan mijn kat. Uitspraken als ‘Hebt ge het niet te warm, meiske?’, ‘Ze weet met zichzelf geen blijf.’, ‘En die vacht!’ en ‘Leg u dan toch in de schaduw!’ ontsnapten deze ochtend te pas en te onpas uit mijn mond.

Dus googelde ik.

En vond ik deze tips om je poesje koel te houden (…Je dacht er wéér aan he? Vetzak).

1. Vorige zomer gaf fotografe Annelies Vanhove (@anneliefs_v op Twitter) me de tip om mijn kat te aaien met een ijsblokje. Dat werkte bij Saga, dus probeerde ik het vandaag bij Soso. En ja hoor: ook zij spinde verrukt. Het ijsblokje koelt de vacht van je viervoeter langzaam af, wat blijkbaar deugd doet. Opgelet: geef katten zeker geen ijsblokjes te eten. Ze kunnen hun mond pijn doen. En overdrijf er niet mee. Tenzij je je kat de eindscène van Titanic wil laten spelen. Hashtag onderkoeling.

2. Doe ijsblokjes in het drinkwater van je kat.

3. Spelletje! Vul een teiltje met water en ijsblokjes en gooi er wat pingpongballetjes in. Je kat zal de pingpongballetjes uit het water proberen vissen en zo haar pootjes afkoelen. Deze tip is keileuk, maar marcheerde hier helaas niet. Soso keek een seconde gebiologeerd naar de balletjes en keerde toen terug naar de orde van de dag (haar gat schoon likken).

4. De laatste tip kreeg ik van Tine (@devostine op Instagram). Zij legt een diepgevroren fles water in het hok van haar konijn. Het konijn kan dan zelf beslissen wanneer hij zich eens stevig tegen het koelelement aanvlijt. Ik deed water en veel ijsblokjes (ja, ik ben hier weer met mijn ijsblokjes) in mijn Dopper-drinkbus van roestvrij staal (voelt van zichzelf al lekker fris aan) en legde het tegen Soso. Ik hoorde haar niet klagen.

Squaready20160719173325

Squaready20160719173413

Squaready20160719173444

Sorry voor de crappy foto’s, het zijn schermafbeeldingen die ik nam van Snapchat. Het volledige verhaal (met intonatie en gevloek op Soso omdat ze niet met haar pingpongballen speelt) vind je daar! (@Eva_Mouton)

Herbeginnen.

– Door Eva

Ik bel. We praten over mijn planten en haar vijver. Dan vraag ik hoe het met haar gaat.

– Ja, dat gaat. Ik voelde mij de laatste tijd ongeduldig, nerveus. Maar ik ben herbegonnen met yoga. En nu gaat het beter.

– Ja! Ik voel mij de laatste tijd mentaal niet zo fit en laat mijn yoga liggen…

– Eva, je moét yoga doen. Je voelt je beter. Ik sta op, was mij en doe mijn yoga. Daarna maak ik ontbijt. Je begint fitter aan je dag.

– Ja, ik weet het…

– Doe je yoga.

Als je lieve mamie, die 84 jaar wordt in september, wél elke dag op haar yogamat staat, wat doe je dan?

Squaready20160717180244.jpeg

Juist, ja. Herbeginnen.

Persoonlijk: blijf mij lastigvallen, alsjeblieft.

– Door Eva

‘Ik denk dat ik gewoon… Een beetje… Mijn weerbots heb,’ hoorde ik mezelf gisteren snikken tegen mijn moeder. ‘Het laatste halfjaar is ook zo drúk geweest. Maar ik wérk zo graag, dat is mijn probleem. Ik teken gewoon heel graag.’ Mijn moeder, die me al weken probeerde op te peppen, antwoordde nu alleen maar: ‘Je tekent graag en veel en er is niemand die je zal tegenhouden om te tekenen. Het enige wat jou kan stoppen is een burn-out, en die heb je zelf in de hand.’

Mijn zoveelste huilbui kwam er nadat een vriendin vorige week had gezegd dat ze me niet sms’t of belt om af te spreken omdat ze soms het gevoel heeft dat ze mij lastigvalt, dat ze mij ‘ambeteert’. ‘Ik wil je niet telkens in dezelfde positie brengen. Dat ik je uitnodig, jij geen tijd hebt en ‘nee’ antwoordt en je daar dan schuldig over voelt.’ Ik wist niet goed wat ik met die informatie moest, dus vertelde ik over dat gesprek tegen mijn zus, die ik wekelijks zie en waarvan ik het gevoel heb dat ik echt mijn best doe om langs te gaan en af te spreken. Mijn zus antwoordde: ‘ah, ja. Dat gevoel heb ik ook bij jou.’

De gesprekken met mijn vriendin en zus galmden dagenlang door mijn hoofd. Eerst als feiten, relativerend. ‘Mijn vriendinnen erkennen dat ik veel werk en proberen mij te sparen.’ Daarna als echo’s, steeds beschuldigender en harder. ‘Mijn vriendinnen proberen mij te sparen. Dat is goed van hen. Maar ik ben slecht. Ik werk te veel. Ik doe mijn best niet in relaties. Ik doe sowieso te weinig mijn best. Ik ben een slechte vriendin, een slecht mens. Een egoïst. Ik ken niemand die zoveel werkt. Tot het uiterste gaat en daarna crasht. Ik ken niemand die het niet kan opbrengen om mensen te zien. Die sociaal contact uit de weg gaat. Die al dat geregel om tot een afspraak te komen ziet als gedoe. Een last. Mensen sms’en mij niet meer door mijn eigen, domme schuld. Ik werk te veel, denk alleen maar aan mezelf. Ik zou ook niet meer sms’en naar een vriendin die alleen maar over haar werk kan praten, die niets meemaakt, die…’

Omdat ik al jaren periodes heb waarin ik me psychisch niet oké voel en daar vorig jaar voor in therapie ben geweest, herkende ik dit keer vroeg de signalen. De verwijten die ik mezelf maak, mezelf opsluiten, mensen uit de weg gaan, onzekerheid, iedereen ontwijken, slecht slapen, me slecht voelen (zelfs over mijn werk), geen yoga meer doen, stoppen met lopen, me door de dag slepen. En het allerergste: het gevoel hebben dat ik alleen sta met die gedachten. Me volledig een en eenzaam voelen in en met mijn gedachten.

Dus kwam mijn moeder langs. En barstte ik in huilen uit. En begreep zij mij. En zei ze: ‘Je tekent graag en veel en er is niemand die je zal tegenhouden om te tekenen. Het enige wat jou kan doen stoppen is een burn-out, en die heb je zelf in de hand.’

De dag nadien googelde ik ‘Symptomen overspannen zijn’. Ik kwam uit op lijsten met signalen en symptomen. ‘Van de 7 signalen heb ik er 8,’ grapte ik op Twitter. Maar het was wel echt zo. Ik herkende me in alle signalen (Spierpijn, slaapproblemen, prikkelbaar zijn, overmatig piekeren, geen energie, weinig concentratievermogen en sociaal contact uit de weg gaan). Die signalen zwart op wit zien staan, was (nog maar eens, een mens leert traag) een eyeopener. Ik dacht: He, ik bén helemaal niet zo, asociaal zijn is niet wie ik bén of hoe ik ben geworden. Ik ben gewoon compleet overspannen.

Dat ik die spanning niet bén, troost mij en geeft mij kracht. Spanning kun je uit je lichaam kneden. Niet door naar de wellness te gaan of een manicure te nemen. Maar door échte zelfzorg. Even minder opdrachten aannemen. Minder prikkels op je af laten komen. Minder tijd op internet doorbrengen. Je wel naar de yogamat slepen. Gaan lopen. Terug structuur in je dag steken. Wél afspreken met mensen. Wél ‘zagen’ (= praten) over je gevoelens. Altijd contact proberen maken. Blijven vragen aan je omgeving: ‘ik wéét dat ik nu het initiatief niet neem. Maar blijf me ambeteren. Haal mij weg uit mijn huis, uit mijn gedachten. Laat mij zagen, en als ik zeg dat ik zaag, zeg mij dan dat het geen kwaad kan. Laat mij niet achter met mijn gedachten. Blijf mij lastigvallen, alsjeblieft.’

Schermafbeelding 2016-07-14 om 15.34.26

Reisje rond de wereld

– Door Eva

Ik stap uit de douche, neem een handdoek uit de kast. De onderste van de stapel, die trek je er het gemakkelijkste uit. Ik vouw de handdoek open. Helemaal in het midden zit een lieveheersbeestje. Ik denk: dood. Ik houd de handdoek heel dicht bij mijn ogen om zeker te zijn. Dan zie ik het beestje bewegen, een millimeter ofzo. Ik denk: was dit een Disneyfilm, dan kijken wij elkaar nu met grote ogen aan. Maar het is geen Disneyfilm, want ik sta in mijn blootje. Dus open ik het raam. Ik zie het lieveheersbeestje nog net richting de wasdraad gaan.

IMG_7827

Getest: 100% plantaardig wasmiddel Seepje

– Door Eva 

Op vrijdag doen wij boodschappen. Correctie: déden ‘wij’ boodschappen. Want een tijd geleden besloot ik om niet meer mee te gaan naar de Colruyt en de Bio Planet. Onze shoppingstijl is te verschillend. Bert vliégt door de rekken, neemt alleen mee wat hij nodig heeft. En ik… Euh, tja… Ik bekijk alle opties, ben afgeleid door iets roods op de bovenste plank, keer terug naar de eerste rayon, loop langs de koelkasten om naar de ijsjes te kijken (die ik toch niet mag eten door mijn koemelk-intolerantie), lees een halve Kiekeboe… Samen shoppen werkt dus niet echt bij ons.

Sporadisch ga ik wel nog mee. Dan werkt Bert het lijstje af terwijl ik de nieuwe producten in het gamma bekijk. Zo stond ik me een paar maanden geleden te verwonderen over de wasschillen die de Bio Planet verkoopt. In de auto zei ik tegen Bert: ‘Dat zijn dus vrúchten die je in een zakje stopt, op je was legt en dan wást dat. Hoe zot is dat?!’ Toch had ik de schillen niet in onze kar gelegd. Want: ‘Werkt dat wel? Allez, ja.’

Ik was dus blij toen het Rotterdamse merk Seepje me een paar weken geleden contacteerde. Of ik hun ecologische wasschillen wilde proberen? Ja, gij!

Seepje stuurde me een zakje schillen met ‘Zomerse vakantiegeur’ en een flacon wasmiddel voor de witte was met ‘Vers geperste lentegeur’ in. De verpakkingen zijn gemaakt van recycleerbaar karton. Of, hoe Seepje het verwoordt op de verpakking: ‘Deze verpakking is gemaakt van 100% recycleerbaar karton. Gooi ‘m gerust weer bij het oud papier. Vindt-ie fijn.’ In alles (verpakking, namen van de geuren, de kleurtjes en website) voel je dat dit een merk is met humor, wat ik heel fijn vind. Een glimlach tijdens het wassen is mooi meegenomen, toch?

Het vloeibaar wasmiddel is héél vloeibaar (Lomperiken zoals ik: opletten als je het de eerste keer gebruikt, bij mij is er -uiteraard- een deel over de rand van de verdeeldop gekwakt) en ruikt lekker. Het parfum is niet te overheersend (dat haat ik) en je was voelt lekker soepel aan. Ook de wasschillen zijn verbazend gemakkelijk in gebruik: je doet gewoon 4 hele of 8 halve schillen in het katoenen zakje dat bijgeleverd wordt en stopt het bij je was in de trommel. In het wasverzachterbakje doe je 10 druppels etherische lavendelolie. En hops: je kan aan het wassen. Je kan de schillen 3 keer gebruiken, daarna gooi je ze bij het groenafval. Ook op de schillen niets aan te merken: ze wassen echt goed, en door de lavendelolie heeft je wasgoed een natuurlijke, aangename geur.

Soit, ik ben verkocht. Jammer dat het product nog niet in Gent te koop is (Bij dezen een kleine oproep naar de Gentse winkels. Joehoe! Wij willen Seepje offline kopen!). Maar je kan de vloeibare zeep (voor bonte en witte was) en wasschillen online kopen op de website van Seepje. Daar vind je ook alle verkooppunten terug (…Komaan! Er is zelfs een verkooppunt in Aalst! Gentje where you at?!).

Met welke producten wassen jullie? Zijn er onder jullie die zelf hun wasmiddel maken? Ik ben benieuwd!

Schermafbeelding 2016-07-08 om 16.34.36.png

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑