– Door Bert

Fuck conventies. Volg je zelf. Sommige dingen zeg je niet hardop. Je voelt ze. In al ons streven naar uniciteit en echtheid worden conventies gecreëerd, middenin het blikveld maar altijd onder de radar. Als mos dat tussen de kasseien groeit. Het lijkt licht en het is zacht wanneer je er met je blote voeten overheen loopt. Maar langzaam vormen ze een weefsel dat de stenen met mekaar verbindt. Waar iedere kassei zich, in het gehouwen zijn, van een ander onderscheidt, maakt het mos hen steeds meer dezelfde. Niet in hun kassei-zijn, wel in hun voorkomen. Vierkante blokjes van steen, de poëzie verloren gegaan in hetzelfde voorkomen, elk detail verstopt.

Je bent uniek, alleen als je je zelf volgt, grenzen stelt. Eva en ik hebben het er al vaak over gehad. Over angsten, verdriet. Durven voor jezelf te kiezen. Aan jezelf te werken. Om neen te zeggen, of volmondig ja. Luidkeels of heel stil. Onuitgesproken, soms. Boven alles willen we vrij zijn. En ons zelf. Dat doen we door tijd te nemen, beeldend werk te maken, met zorg in het leven te staan.

Schermafbeelding 2016-01-03 om 20.03.08
Afgelopen zomer / Eva – Nog geen mos, wel veel planten.

Eva en ik hebben er een prachtig 2015 opzitten. We maakten grote beslissingen, en plaatsten daar bewust heel kleine naast. We trokken naar het huis waar we onszelf al bijna vier jaar héél hard zagen leven en werken. We vonden de ruimte waarin je jezelf vrij kan maken, waarin je kan onthechten van de gewoontes die je van huis naar huis, van plek naar plek mee hebt genomen, zonder ze in vraag te stellen. Als dat mos tussen de stenen. Nu hebben we ze ook, de stenen en het mos. Ze zijn wel anders. Het mos en de stenen zijn echt en liggen in onze tuin. En we zien ze allebei, samen, niet apart.

Schermafbeelding 2016-01-03 om 20.11.14
Afgelopen zomer / Bert – Eindelijk een atelier. 

Wanneer je dat zeldzame en dus unieke gevoel honderd ten honderd kan delen met de liefde, ontstaat er iets onbeschrijfbaar. Iets zonder woorden. Of misschien toch één: leven. Ten volle en bewust. Vol van geluk en een verlangen om het leven met de plek en elkander te versmelten tot een geheel. Een geest zonder conventies. Waarin de kat (niet) aan de zetel mag krabben. Waarin ik de was vergeet uit te halen en zij tegelijkertijd mislukte koekjes bakt. Volgende keer gaat het beter.

Schermafbeelding 2016-01-03 om 20.05.19
Atelierbeeld Bert – ‘Nailed it’.

Dat leven is, denk ik, onze grootste verwezenlijking van het afgelopen jaar.  Onherroepelijk het begin van een fundamenteel ander zijn, niet naar de buitenwereld toe, wel in ons zelf. Waar Eva en ik al sinds we elkaar kennen steeds bewuster mee zijn omgegaan, geconcentreerd te weten in het gevoel die plaats te vinden waar we samen, stap voor stap, ideeën kunnen ontwikkelen en realiseren. Erin falen en eruit leren. Een plaats te creëren waar we werken en inspireren. Waar we energie opwekken uit geïnvesteerde arbeid. Waar we gelukkig zijn, niet om wat we van elkaar verwachten. Wel om wat we zelf kunnen, mogen en willen. Gewoon dus, om het leven. Maar dan bewust.

Schermafbeelding 2016-01-03 om 20.04.52
Afgelopen zomer / Bert – Bezig aan een nieuwe installatie (aka samoerai spelen). 

We hebben die plek gevonden in ons, die plaats waar we ten volle mogen leven en werken. En niet onbelangrijk, een plek en een leven dat we kunnen delen. Niet zoals het wordt verwacht. Wel zoals het is. En dat is wij. Ja, daarom lekker ongegeneerd: fuck conventies. Ook al lukt ook dat nog niet altijd.

 Schermafbeelding 2016-01-03 om 20.04.01

Advertisements