Kwijt

– Door Eva

‘Waar is Soso eigenlijk?’ vraag ik. ‘Heb jij haar nog gezien?’ Bert zegt: ‘Ik weet het niet.’ Ik ga haar zoeken. Kijk achter het gordijntje van de tv-kast, schuif mijn bureaustoel onder het bureau vandaan. Dan loop ik naar de badkamer. In de wasmand misschien? Ik kijk op alle stoelen in de eetplaats. Open de kastjes in de keuken. Achter het toilet? Ik loop naar boven, met twee treden tegelijk. Op haar kussen onder het bed ligt ze niet. Dan zie ik het raam wagenwijd openstaan. Ze zit graag op de vensterbank, ze zal toch niet…? Ik kijk de straat uit, nergens zie ik wit en zwart. Daarna loop ik naar buiten. Ik kijk in het speelhuisje, naar haar lievelingsstoel, naar haar lievelingsplekje op de trap. Ondertussen is Bert ook buiten gekomen, hij loopt naar het waskot, trekt de deur open. We staren allebei een tel of twee naar de wasmachine. ‘Ze zal toch niet…?’ vraagt Bert. Hij trekt het deurtje open, begint witte was uit te laden. Ik durf niet te kijken, sta te dralen buiten. ‘En?’ vraag ik. Bert zegt: ‘Hier is ze niet.’ Dan lopen we naar de garage.

We vinden Soso in de auto, miauwend met twee poten op het stuur.

Schermafbeelding 2016-08-19 om 23.14.17

 

Getest + Give away: Albelli fotoprints

– Door Eva

Online printshop Albelli.be (nope, ik had er ook nog nooit van gehoord. Maar ik leef dan ook onder een steen. Een pas geverfde steen, that is, ha-ha) vroeg ons om hun diensten uit te testen. We kregen een kortingscode met de belofte dat we gemakkelijk onze smartphonefoto’s zouden kunnen printen op fotopapier. Omdat ik de afgelopen maanden al een paar keer foto’s (kattenfoto’s, duh) had proberen printen via een andere website, maar de site in kwestie altijd vastliep, dacht ik: eerst zien, dan geloven. Ik plofte in de zetel, opende de website en begon door mijn duizenden foto’s te scrollen, voor de zekerheid (want ik zou me zeker weer frustreren in het hele proces) met een gin tonic bij de hand.

En juij! Wat ging het goed! Wat ging het beter! Alweer een kilometer (foto’s)! Even opsommen waarom ik enthousiast en niet gefrustreerd van mijn gin tonic nipte:

– Op mijn iPhone staan foto’s in drie formaten: langwerpig, vierkant en gewoon fotoformaat. Tijdens het uploaden hoef je niet te selecteren welke foto welk formaat heeft, de website doet dat automatisch voor jou. Wanneer alle foto’s geüpload zijn, kun je selecteren van welke foto’s je eventueel een uitvergroting wenst.
– Mat/glanzend, witte rand/geen witte rand/retro polaroidrand: kun je allemaal gemakkelijk kiezen.
– De prijs per foto ligt zo laag dat ik mijn kortingscode van 30 euro zelfs niet helemaal heb opgebruikt. Haha!
– Wanneer er foto’s van crappy kwaliteit tussen je selectie zitten, verwittigt de website je. Je kiest zelf of je ze uit/in de selectie laat. Ik heb ze erin gelaten, en inderdaad, die foto’s zijn een beetje te donker of gekorreld (wat mij persoonlijk niet echt stoort).
– Na drie dagen zaten de foto’s al in onze brievenbus.
– En last but not least: De website, noch mijn iPhone, liep vast tijdens het selectieproces. Hoezee, hoezee!

Wil je ook een fotohoekje maken? We mogen 5 x 20 euro korting weggeven! Comment gewoon iets leuks (‘t Is vrijdag, ik heb geen inspiratie, maar laat je vooral gaan!) en je emailadres onder deze post en wie weet contacteren we je binnenkort!

Schermafbeelding 2016-08-19 om 16.23.35

Geverfd! De eetplaats (#1)

– Door Eva

Enkele jaren geleden belden Bert en ik aan bij vrienden van vrienden. Ze zouden verhuizen en zochten een koppel dat hun huis met ateliers wilde overnemen. Omdat Bert en ik het liefst ons atelier in/aan ons huis hebben en die huizen schaars zijn in Gent, riepen we meteen: ‘Ja! Wij komen kijken! Wanneer? Wanneer? Morgen? Overmorgen? GISTEREN?’

Er werd niet onmiddellijk open gedaan, wat ons de tijd gaf om de gevel te monsteren. De vuilgroene poort en deur in de bakstenen gevel straalden vooral… ehm… degelijkheid uit. De speelsheid die uit het interieur op de foto’s sprak, was ver te zoeken. Net toen Bert en ik elkaar aankeken met een blik van ‘Het is toch hier, he?’, zwaaide de deur open. ‘Hoi’ zei een grote, vrolijke mond. Toen ging de dochter haar ouders halen.

Zodra we de voordeur binnen stapten, maakte de zakelijkheid van buiten plaats voor houten lambriseringen, grof geweven gordijnen, gevonden spulletjes en prulletjes op allerlei rekjes en kastjes, dubbele deuren en muren in mooie, weldoordachte kleuren… We waren meteen verliefd. Zo verliefd dat we direct wilden verhuizen. En wilden de (superlieve, hartelijke) bewoners ook niet blijven? Hehe.

De verhuis ging uiteindelijk niet door. We waren teleurgesteld, maar kregen de belofte van de bewoners dat ze ons niet zouden vergeten. Ondertussen verhuisden Bert en ik naar een licht, mooi, maar klein huis in het Prinsenhof. Het enige extra (zolder)kamertje werd mijn atelier. Bert moest zijn werk in het gangetje aan de living (Sorry, Bert) maken. In de zomer vergrootte zijn atelier enkele vierkante meters; de dubbele deuren zwaaiden open en de koer werd een openluchtwerkplaats (Sorry, buren).

Vorig jaar kregen we plots een mailtje. ‘We gaan verhuizen, willen jullie ons huis nog?’ En yesh, vorige zomer trokken we (dolgelukkig) in ons huis met ateliers. We kochten tapijten, een extra rek voor de berging, een buitentafel, een douchegordijn, een extra rek voor Bert zijn atelier, planten voor de koer, een extra rek voor boven en nog een extra rek voor de logeerkamer. Een rek of twee, allez. Zei ik al dat we extra rekken kochten? Haa… The perks of uw woon- en werkoppervlakte vergroten.

Anyway, na maanden van in- en herinrichten hadden we het gevoel dat het huis nog niet helemaal van ons was. En dat kwam voornamelijk door de verf die op de muren stond. De kleuren die perfect bij de vorige bewoners en hun spullen pasten, pasten niet helemaal bij ons en onze spullen. Dus besloten Bert en ik de eetplaats te verven. Maar als je de eetplaats verft, waarom dan ook niet de keuken? De living misschien? Mijn atelier kon ook wel een lik gebruiken. En de badkamer eigenlijk ook. Lang verhaal kort: we hebben deze zomer al veel (héél veel) geverfd. De eetplaats en badkamer zijn ondertussen gedaan. De keuken half. Aan de living en mijn atelier, de grootste kamers, moeten we nog beginnen.

We begonnen met de eetplaats, een ruimte die maar één raam heeft en dus vrij donker is. Maar door de gaskachel, de authentieke vloer en kasten en het naar omhoog schuivend raam ook heel gezellig. De gele lambriseringen en lichtblauwe/vuilwitte muren overschilderden we met een helderrood en ivoorwit. Het rood past goed (oef!) bij de nogal moeilijk te combineren rood-gele tegelvloer. De gele ondertoon in de ivoorwitte verf past zowel bij de kasten als de vloer.

IMG_8759

De deur, het plafond en het raam lakten we helderwit, wat de ruimte aanzienlijk lichter maakt. Om nog meer eenheid te creëren, lakten we ook de inhammen in de oude ingemaakte kast wit. Het maakt de kast wat frisser. In een ideale wereld wordt ook de kast nog aangepakt, maar dat zal dan toch voor een andere zomer zijn. Die van 2017. Of 2018, pakt.

IMG_8755

De kastjes en rekjes vulden we ondertussen terug op met schatten van de zolder en de rommelmarkt, mijn zwak. Maar kijk hoe goed het hoofdje van dat vogeltje bij de muur past! Het is ervoor gemaakt.

IMG_8758

IMG_8757

Over ‘t algemeen proberen we deze ruimte ruim en licht te houden. En houd ik mij dus in met decoreren. De meeste spullen (fruitmand, bakje voor sleutels, bakje voor bonnen en andere handtassenbrol die je nergens anders kwijt kunt) zijn functioneel. En kijk hoe schoon dit hoekje is! Laat gerust je oog een minuut of tien over de scheidingslijn tussen rode lambrisering en ivoorwitte muur glijden. Ik heb er namelijk zwaar mee afgezien.

Schermafbeelding 2016-08-16 om 18.49.01

Wie had dit durven dromen? De rode (what were we thinking?!) Nespresso die we jaren geleden kochten past eindelijk bij zijn omgeving. Hij verdwíjnt bijna!

Schermafbeelding 2016-08-16 om 18.48.46

Afsluiten doe ik deze post met een quote. Toen we, na ons harde werk, het plafond, de lambriseringen, de deur en het raam bekeken en bestoeften, zei ik: ‘onze eetkamer lijkt op de tiramisu met rode vruchten die mijn mama altijd maakt.’ Bert knikte. En ik kreeg er ‘bots een klein hongerke’ van.

Praktisch: Gebruikte verf: houtlak (‘wit’) en muurverf (‘ivoorbeige’ en ‘clear red C70’) van Levis.

 

Vier tips om je poesje koel te houden

– Door Eva

Nu heb ik u liggen, he, vettige sloeber? Want deze post gaat niet over dié poesjes, natuurlijk. Maar over harige poesjes. Ehm. Ik bedoel hete poesjes. Eh nee. Ik bedoel… Harige hete poesjes. Nee. Harige hete poesjes met póten. Oef.

Omdat ik een kattenmoeder ben met met aanleg voor ‘hypochondrische bezorgdheden over geliefden’, denk ik bij deze hitte niet in de eerste plaats aan mezelf, maar aan mijn kat. Uitspraken als ‘Hebt ge het niet te warm, meiske?’, ‘Ze weet met zichzelf geen blijf.’, ‘En die vacht!’ en ‘Leg u dan toch in de schaduw!’ ontsnapten deze ochtend te pas en te onpas uit mijn mond.

Dus googelde ik.

En vond ik deze tips om je poesje koel te houden (…Je dacht er wéér aan he? Vetzak).

1. Vorige zomer gaf fotografe Annelies Vanhove (@anneliefs_v op Twitter) me de tip om mijn kat te aaien met een ijsblokje. Dat werkte bij Saga, dus probeerde ik het vandaag bij Soso. En ja hoor: ook zij spinde verrukt. Het ijsblokje koelt de vacht van je viervoeter langzaam af, wat blijkbaar deugd doet. Opgelet: geef katten zeker geen ijsblokjes te eten. Ze kunnen hun mond pijn doen. En overdrijf er niet mee. Tenzij je je kat de eindscène van Titanic wil laten spelen. Hashtag onderkoeling.

2. Doe ijsblokjes in het drinkwater van je kat.

3. Spelletje! Vul een teiltje met water en ijsblokjes en gooi er wat pingpongballetjes in. Je kat zal de pingpongballetjes uit het water proberen vissen en zo haar pootjes afkoelen. Deze tip is keileuk, maar marcheerde hier helaas niet. Soso keek een seconde gebiologeerd naar de balletjes en keerde toen terug naar de orde van de dag (haar gat schoon likken).

4. De laatste tip kreeg ik van Tine (@devostine op Instagram). Zij legt een diepgevroren fles water in het hok van haar konijn. Het konijn kan dan zelf beslissen wanneer hij zich eens stevig tegen het koelelement aanvlijt. Ik deed water en veel ijsblokjes (ja, ik ben hier weer met mijn ijsblokjes) in mijn Dopper-drinkbus van roestvrij staal (voelt van zichzelf al lekker fris aan) en legde het tegen Soso. Ik hoorde haar niet klagen.

Squaready20160719173325

Squaready20160719173413

Squaready20160719173444

Sorry voor de crappy foto’s, het zijn schermafbeeldingen die ik nam van Snapchat. Het volledige verhaal (met intonatie en gevloek op Soso omdat ze niet met haar pingpongballen speelt) vind je daar! (@Eva_Mouton)

Herbeginnen.

– Door Eva

Ik bel. We praten over mijn planten en haar vijver. Dan vraag ik hoe het met haar gaat.

– Ja, dat gaat. Ik voelde mij de laatste tijd ongeduldig, nerveus. Maar ik ben herbegonnen met yoga. En nu gaat het beter.

– Ja! Ik voel mij de laatste tijd mentaal niet zo fit en laat mijn yoga liggen…

– Eva, je moét yoga doen. Je voelt je beter. Ik sta op, was mij en doe mijn yoga. Daarna maak ik ontbijt. Je begint fitter aan je dag.

– Ja, ik weet het…

– Doe je yoga.

Als je lieve mamie, die 84 jaar wordt in september, wél elke dag op haar yogamat staat, wat doe je dan?

Squaready20160717180244.jpeg

Juist, ja. Herbeginnen.

Blijf mij lastigvallen, alsjeblieft.

– Door Eva

‘Ik denk dat ik gewoon… Een beetje… Mijn weerbots heb,’ hoorde ik mezelf gisteren snikken tegen mijn moeder. ‘Het laatste halfjaar is ook zo drúk geweest. Maar ik wérk zo graag, dat is mijn probleem. Ik teken gewoon heel graag.’ Mijn moeder, die me al weken probeerde op te peppen, antwoordde nu alleen maar: ‘Je tekent graag en veel en er is niemand die je zal tegenhouden om te tekenen. Het enige wat jou kan stoppen is een burn-out, en die heb je zelf in de hand.’

Mijn zoveelste huilbui kwam er nadat een vriendin vorige week had gezegd dat ze me niet sms’t of belt om af te spreken omdat ze soms het gevoel heeft dat ze mij lastigvalt, dat ze mij ‘ambeteert’. ‘Ik wil je niet telkens in dezelfde positie brengen. Dat ik je uitnodig, jij geen tijd hebt en ‘nee’ antwoordt en je daar dan schuldig over voelt.’ Ik wist niet goed wat ik met die informatie moest, dus vertelde ik over dat gesprek tegen mijn zus, die ik wekelijks zie en waarvan ik het gevoel heb dat ik echt mijn best doe om langs te gaan en af te spreken. Mijn zus antwoordde: ‘ah, ja. Dat gevoel heb ik ook bij jou.’

De gesprekken met mijn vriendin en zus galmden dagenlang door mijn hoofd. Eerst als feiten, relativerend. ‘Mijn vriendinnen erkennen dat ik veel werk en proberen mij te sparen.’ Daarna als echo’s, steeds beschuldigender en harder. ‘Mijn vriendinnen proberen mij te sparen. Dat is goed van hen. Maar ik ben slecht. Ik werk te veel. Ik doe mijn best niet in relaties. Ik doe sowieso te weinig mijn best. Ik ben een slechte vriendin, een slecht mens. Een egoïst. Ik ken niemand die zoveel werkt. Tot het uiterste gaat en daarna crasht. Ik ken niemand die het niet kan opbrengen om mensen te zien. Die sociaal contact uit de weg gaat. Die al dat geregel om tot een afspraak te komen ziet als gedoe. Een last. Mensen sms’en mij niet meer door mijn eigen, domme schuld. Ik werk te veel, denk alleen maar aan mezelf. Ik zou ook niet meer sms’en naar een vriendin die alleen maar over haar werk kan praten, die niets meemaakt, die…’

Omdat ik al jaren periodes heb waarin ik me psychisch niet oké voel en daar vorig jaar voor in therapie ben geweest, herkende ik dit keer vroeg de signalen. De verwijten die ik mezelf maak, mezelf opsluiten, mensen uit de weg gaan, onzekerheid, iedereen ontwijken, slecht slapen, me slecht voelen (zelfs over mijn werk), geen yoga meer doen, stoppen met lopen, me door de dag slepen. En het allerergste: het gevoel hebben dat ik alleen sta met die gedachten. Me volledig een en eenzaam voelen in en met mijn gedachten.

Dus kwam mijn moeder langs. En barstte ik in huilen uit. En begreep zij mij. En zei ze: ‘Je tekent graag en veel en er is niemand die je zal tegenhouden om te tekenen. Het enige wat jou kan doen stoppen is een burn-out, en die heb je zelf in de hand.’

De dag nadien googelde ik ‘Symptomen overspannen zijn’. Ik kwam uit op lijsten met signalen en symptomen. ‘Van de 7 signalen heb ik er 8,’ grapte ik op Twitter. Maar het was wel echt zo. Ik herkende me in alle signalen (Spierpijn, slaapproblemen, prikkelbaar zijn, overmatig piekeren, geen energie, weinig concentratievermogen en sociaal contact uit de weg gaan). Die signalen zwart op wit zien staan, was (nog maar eens, een mens leert traag) een eyeopener. Ik dacht: He, ik bén helemaal niet zo, asociaal zijn is niet wie ik bén of hoe ik ben geworden. Ik ben gewoon compleet overspannen.

Dat ik die spanning niet bén, troost mij en geeft mij kracht. Spanning kun je uit je lichaam kneden. Niet door naar de wellness te gaan of een manicure te nemen. Maar door échte zelfzorg. Even minder opdrachten aannemen. Minder prikkels op je af laten komen. Minder tijd op internet doorbrengen. Je wel naar de yogamat slepen. Gaan lopen. Terug structuur in je dag steken. Wél afspreken met mensen. Wél ‘zagen’ (= praten) over je gevoelens. Altijd contact proberen maken. Blijven vragen aan je omgeving: ‘ik wéét dat ik nu het initiatief niet neem. Maar blijf me ambeteren. Haal mij weg uit mijn huis, uit mijn gedachten. Laat mij zagen, en als ik zeg dat ik zaag, zeg mij dan dat het geen kwaad kan. Laat mij niet achter met mijn gedachten. Blijf mij lastigvallen, alsjeblieft.’

Schermafbeelding 2016-07-14 om 15.34.26

Reisje rond de wereld

– Door Eva

Ik stap uit de douche, neem een handdoek uit de kast. De onderste van de stapel, die trek je er het gemakkelijkste uit. Ik vouw de handdoek open. Helemaal in het midden zit een lieveheersbeestje. Ik denk: dood. Ik houd de handdoek heel dicht bij mijn ogen om zeker te zijn. Dan zie ik het beestje bewegen, een millimeter ofzo. Ik denk: was dit een Disneyfilm, dan kijken wij elkaar nu met grote ogen aan. Maar het is geen Disneyfilm, want ik sta in mijn blootje. Dus open ik het raam. Ik zie het lieveheersbeestje nog net richting de wasdraad gaan.

IMG_7827