Search

Studio Soso

Persoonlijk: Pasen

– Door Eva

Schermafbeelding 2017-04-20 om 22.26.49

Op de ochtend van Pasen moest ik wenen. Ik probeerde de tranen tegen te houden omdat ik het A. te cliché vind om te huilen op zon- en feestdagen en B. ik net make-up had opgedaan en geen zin had om mijn gezicht opnieuw te wassen.

Ik voelde mij verdrietig omdat we nog geen kindje hebben, omdat we al zo lang in die ‘nog-niet’-fase zitten. Nog-niet-beginnen, nog-niet-zwanger, nog-niet-mama.

Na het wenen reden we naar mijn grootouders. Daar voelde ik mij langzaam opnieuw ‘heel-veel’ worden. Heel-veel-kleindochter, heel-veel-vriendin, heel-veel-dochter, heel-veel-lief-en-zus-en-meti. Heel-veel-mezelf, kortom.

Verzorging: wellness uit de keukenkast

– Door Lieve 

(Lieve a.k.a. ‘de mama’ versterkt vanaf vandaag ons blogteam! Lieve is vegetariër, houdt van tuinieren en aquarelleren en experimenteert graag met natuurlijke verzorgingsproducten. Daarnaast zit ze me ook graag achter de veren. Een goeie aanvulling voor de blog, dus, allez. 😉 Btw: Hoe professioneel is dat hier aan het worden, zeg? Straks kunnen we onze citroenen laten sponsoren! En naar bakpoeder-events!)

2_wellness
Eva en Lieve a.k.a. de mama, voor we aan ons wellnessmomentje begonnen. Merk vooral Eva’s doffe winterhuid op, hehe. (Ség!)
3_wellness
Wasbare wattenschijfjes en een plantenspray. “Ehm, mama? Wat ben jij van plan met mij?”

Stormweer buiten, lente in de lucht… Een ideaal moment om je huid op te frissen. En al zeker als je bij dochterlief een beetje winterdofheid opmerkt. (Note van Eva: ség!)

Er zijn natuurlijk duizend en één manieren om je huid op te frissen, ook als je enkel natuurlijke en pure ingrediënten wil gebruiken. Wij zochten in de keuken en vonden bakpoeder, citroen en een eitje.

Wellness uit de keukenkast

  • 1 eiwit
  • 1/4 citroen
  • 1 eetlepel bakpoeder
  • (wasbare) wattenschijfjes

Scrub van bakpoeder

Bevochtig je gezicht en hals met lauw water. Masseer met zachte draaiende bewegingen van de vingertoppen het bakpoeder over het ganse gezicht en hals, vermijd de oogcontour. Werk niet te droog, dat zou de huid kunnen beschadigen. Verwijderen met overvloedig lauw tot koud water, droogdeppen. Babyhuidje!

En nu baby laten stralen met een eiwitmaskertje

Neem 1 eiwit. Klop het goed los en druppel er wat citroensap bij. Goedje op het ganse gezicht aanbrengen, ook de oogcontouren en hals niet vergeten.

10 minuten laten inwerken tot het masker opgedroogd is en je een strak poppengezicht hebt (Note van Eva: tot je niet meer kan praten, dus. Opgelet: it’s a trap!). Neem het masker af door koud water te nevelen (met een plantenspray), schoon maken met licht vochtig wattenschijfje.

Extra boost

Wil je nóg een extra boost, druppel dan wat vers citroensap in je handpalm, verdeel over je beide handen en breng deze pure vitamine C aan over je gezicht. Vermijd je ogen (Note van Eva: AAAARGHHHHH (grapje)), laat even inwerken tot het een beetje prikt. Spoel overvloedig met koud water.

Breng je favoriete olie of dagcréme aan.

Voila, simpel, snel, goedkoop maar heel effectief klaar voor de lente.

1_wellness
Citroen, bakpoeder en opgeklopt eiwit: meer heb je niet nodig om je huid een frisse boost te geven.

Praktisch: plantenspray gekocht bij Phyt Plants // wasbare wattenschijfjes van Druantia // gezichtsborstel van Iris Hantverk

Recept: supersnelle pizzaatjes

– Door Bert

(Tarwevrij, koemelkvrij, veggie)

schermafbeelding-2017-02-24-om-21-05-33

Je liegt dat je zwart ziet als je op vrijdagavond zin hebt om te koken. Dan roept het frietkot je naam of jij die van de pizzakoerier. Allez, riép, want deze pizzaatjes zijn in een handomdraai klaar.

Supersnelle pizzaatjes

  • 2 pitabroodjes (de glutenvrije halen we bij Albert Heijn)
  • Pesto
  • Zelfgemaakte ketchup (niet in huis? Werk passata op met wat basilicum, peper, zout, chili en ketchup)
  • 1 wortel
  • 4 champignons
  • Pecorino of parmezaanse kaas
  • Een handje rucola of verse basilicum
  • Peper & zout
  • Truffelolie

Zet de oven op de hoogste grillstand. Doe 2 pitabroodjes in de broodrooster. Snij de wortel en champignons in fijne plakjes. Schaaf met de dunschiller dunne sneetjes van de pecorino (voldoende om de 4 pizzaatjes rijkelijk te beleggen).

Snijd de pitabroodjes open en leg ze op de ovenrooster. Bestrijk ze met een dunne laag pesto. Daarop smeer je een laagje ketchup of passata. Dan leg je de champignons, daarna de kaas en daarbovenop de schijfjes wortel.

Gril ongeveer 4 à 5 minuutjes tot de kaas mooi gekleurd is. Haal de pizzaatjes uit de oven. Werk af met een snuf grof zeezout, veel peper en wat truffelolie. Nog wat rucola of basilicum erover en klaarrr!

Recept: friszure citroentaart

– Door Bert

(Tarwevrij, koemelkvrij, veggie)

citroentaart

Deze friszure citroentaart is zo lekker dat onze poezen er ook graag van smullen. Sindsdien laten we de taart afkoelen in een gesloten badkamer vooraleer ze onder een stolp (en later in ónze mond) verdwijnt.

Friszure citroentaart

1 glutenvrije taartbodem (te koop in de supermarkt)

120 ml citroensap (2 à 3 flinke citroenen)

80 ml agavesiroop

3 grote eieren

2 eierdooiers

30 gr teffmeel

Verwarm de oven voor op 175°. Laat de taartbodem op kamertemperatuur komen. Knip het overtollige bakpapier ervan rond en schik in een springvorm. Prik gaatjes in de bodem van de taartbodem, leg er een vel bakpapier op en doe er wat gewicht in om de bodem ongeveer 10 minuten blind te bakken.

Terwijl je de taartbodem blindbakt, pers je citroenen tot je 120 ml hebt. Daarbij doe je 80 ml agavesiroop. Meng de twee goed door elkaar en zet aan de kant. Doe 3 grote eieren samen met 2 eigelen in een kom.

Mix de eieren tot ze een schuimig geheel vormen en voeg het meel en het agave-citroensap toe. Mix tot je een mooi beslag hebt. Haal de bodem uit de oven en de blindbakbonen uit de vorm. Giet het beslag erin. Het beslag is vrij vloeibaar, maar zal in de oven mooi samenkomen en een vrij dun maar heerlijk gelaagde vulling worden. Bak de taart in ongeveer 25 minuten af in de oven.

Laat je taart afkoelen op een plaats waar geen katten komen (hehehe) en serveer zoals je dat het liefste hebt: puur, met wat seizoensfruit of chocoladesaus erbij. Enjoy!

Persoonlijk: vaarwel, Kleine Henkie

– Door Eva

Wie mijn getekende column ‘Eva’s gedacht’ leest, kent Henkie, onze goudvis. Maar euh, wereldschokkende bekentenis: wij hebben eigenlijk twee goudvissen. Kleine Henkie en Grote Henkie. Grote Henkie heeft veel wit en een dikke buik, Kleine Henkie is oranje en zegt ‘hallo’ door blubjes te doen met zijn mond tegen het glas.

We hebben onze vissen al meer dan vijf jaar. Onze eerste huisdieren in ons eerste huisje. De Henkies verhuisden twee keer mee en leerden drie katten kennen. Eerst Saga, die het leuk vond om de vissen onder te duwen met zijn pootje. Roloog. Toen kwam het kippengaas over het aquarium. Daarna Soso, die het leuk vindt om op het kippengaas te liggen kijken naar de vissen. Dubbel roloog. En nu ook Siepie, die het fantastisch vindt om op het kippengaas te liggen en de Henkies te ‘pakken’ door met zijn poten tegen het glas te slaan. Triple roloog en ook ‘NEEN!’

Zondag ging Kleine Henkie dood. We schepten hem voorzichtig uit zijn wereld. Bert vouwde een doosje van papier. Ik schreef er iets op. In het enige stukje grond van onze koer groef Bert een put. We legden het doosje erin. ‘Wil je nog wat zeggen?’ vroeg ik aan Bert. Hij weende en toen knuffelden we elkaar. Zwijgend deden we grond over het doosje.

De volgende dag zei ik plots: ‘Hij was echt zó oranje.’ ‘Ja,’ zei Bert. ‘Dat was hij echt.’ Liefde hoeft niet altijd poëtisch te zijn.

kleinehenkie

Recept: pannenkoeken van teff

Door Bert

(Tarwevrij, koemelkvrij, veggie)

squaready20170131210629

Eva heeft een intolerantie voor tarwe. Zodra we dit wisten, probeerde ik de tarwe in al mijn recepten te vervangen. In de Bio-Planet ontdekte ik teff, een graansoort uit de familie van de liefdesgrassen… Zo romantisch!

Via een vriendin kwam ik te weten dat teff vaak wordt gebruikt in de Ethiopische keuken. Ga maar eens naar een Ethiopisch restaurant: je krijgt er gegarandeerd een gigantische teffpannenkoek met allerlei warme groenten, die je kan delen met je gezelschap.

Pannenkoeken van teff (2 stuks)

4 grote eieren

200 gr teffmeel

400 a 500 ml amandelmelk

1 koffielepel kokosolie

toppings naar wens: passievrucht met honing, gebakken appeltjes met gehakte gehakte noten, een handje bosbessen of rode vruchten, gestoomde groenten…

Doe de 4 eieren in een kom en sla ze met een klopper tot een luchtig schuim. Ik doe dat omdat teff zich moeilijk laat bewerken, dus hoe fijner je beslag, hoe luchtiger de pannenkoeken. Meng het teffmeel en de amandelmelk onder het schuim en roer tot er een vrij dik maar toch lopend beslag ontstaat.

De hoeveelheid melk hangt af van hoe groot je eieren zijn. Ik voeg de melk in beetjes toe, tot het beslag net dik genoeg is. Teveel melk zorgt ervoor dat de pannenkoeken moeilijk bakken en makkelijk breken. Pas er dus mee op. Beter een wat te dik beslag dan een te dun.

Teffmeel bakt heel wat trager dan gewone bloem of speltbloem, dus verschiet niet als het 10 minuten duurt eer je pannenkoek klaar is.

Doe een koffielepel kokosolie in een pan en zet die op een hoog vuur. Giet je beslag erin. Controleer geregeld de onderkant. Zodra die er goed uit ziet, schuif je de pannenkoek op een bord en draai je hem om door het bord ondersteboven uit te kiepen in je pan. Teff breekt makkelijk, dus probeer de pannenkoek zeker niet gewoon met een spatel om te draaien, dat is mij nog nooit gelukt. Bak de andere zijde tot de pannenkoek mooi goudbruin is. Klaar!

reis
Kiekje dat Eva maakte op weg naar Zuid-Frankrijk. Pannenkoeken, choco, mango en thee: perfect ontbijt op een lelijke regenachtige parking.

Gebruikte producten: Teffmeel van de Bio-Planet, emaillen kopjes van Comptoir des Objets, hervulbare flessen van Dopper.

Recept: tarwevrije focaccia

– Door Bert

(Tarwevrij, koemelkvrij, veggie)

img_3029

Zelf pizza maken is zalig. bovendien kan je met pizzadeeg nog veel meer doen. Een hartige focaccia maken bijvoorbeeld. Heerlijk op elk moment van de dag: als tussendoortje, met lasagne, als aperitief met wat dips en mozzarella of bij een kom heerlijk dampende soep. En stiekem is het gewoon tof om je gasten of je lief ermee te verrassen. Want iedereen verwacht altijd dat er gigantisch veel werk in kruipt en het erg moeilijk is… maar dat is het dus niet. Het Italiaanse principe heerst: hou het simpel.

Ik zal beginnen met het pizzadeeg, want dat heb ik nog nooit uitgeschreven. Ik maak het met spelt, of een mengeling van spelt- en teffmeel. Vaak wordt in speltbrood of -pizza toch nog tarwe gebruikt. Dat komt omdat spelt en zeker teff zich moeilijker laten bewerken. Ik trek me dat eigenlijk niet aan. Het vergt wat meer geduld om tot het juiste resultaat te komen, maar in the end is’t gewoon hetzelfde.

Pizzadeeg

– 200 g speltmeel

– 100 cl water

– 18 gr verse gist

– 2 el olijfolie

– snuif zout

Strooi het meel op je werktafel, maak een kuiltje en doe daar zout en olijfolie in. Meng de gist doorheen het water en giet het water in je kuiltje. Meng langzaamaan vanuit het midden het meel onder het water en kneed met de hand tot je een mooi glad deeg hebt. Als het te nat is, voeg ja wat meel toe, als het te snel droog wordt, voeg water doe door je handen nat te maken, dan heb je meer controle. Laat je deeg anderhalf uur rijzen op een warme én tochtvrije plaats (mijn opa bakte vaak brood en liet dat rijzen in het berghok op de verwarmingsketel). Je kan deeg dat je niet gebruikt ook makkelijk invriezen.

An dan de focaccia. Wees gerust: het moeilijkste is voorbij.

focaccia

alle hoeveelheden naar eigen smaak. Ik hou erg van look en kruiden, maar je bent baas in eigen keuken, dus doe gerust eens zot.

– zongedroogde tomaatjes

– verse basilicum

– ontpitte zwarte olijven

– look

– peper en zout

Verwarm de oven voor op 200°C. Strooi wat meel op je werkblad. Hak de tomaatjes, basilicum en olijfjes in grove stukken. Versnipper of plet de look. Doe alles onder het deeg en kneed goed. Het deeg zal vochtiger worden van de olijfolie in de olijfjes en de marinade van de tomaatjes.Voeg meel toe tot je een mooi glad, droog deeg hebt (en het niet meer aan je werkblad kleeft).

Heb je geen zin om zelf deeg te maken? Of heb je gewoon geen tijd? Je kan ook kant en klaar glutenvrij pizzadeeg kopen. Dat gaat ook perfect. Maar ook hier: je hebt meel nodig om het deeg minder vochtig te maken.

Als je deeg goed gekneed is, neem je een bakpapier (of je gebruikt het bakpapier van je kant en klare pizzadeeg) en legt het op je bakplaat. Leg je bol deeg op het bakpapier en druk het met je vingers platter en platter, tot je een dikte hebt van ongeveer 2 a 3 cm. Je brood mag niet vlak zijn bovenaan, maak er wat putjes in met je vingers. Besprenkel je deeg met peper en grof zout en doe er nog wat olijfolie of truffelolie op. Dat gaat mooi in de kuiltjes staan en zorgt dat het brood niet te snel uitdroogt. Schuif je plaat in de oven en controleer geregeld. Soms is het klaar op 20 a 25 minuutjes, soms duurt het langer. Dat hangt er wat vanaf hoeveel deeg je maakt en hoe groot of hoe hoog het brood is.

Tadaa! Je focaccia is klaar!

Getest: verpakkingsvrije shampoo

– Door Eva

Boys and girls: ik moet iets bekennen. Ik verdiep me al bijna een jaar in zero waste, en het gaat vrij goed. We shoppen nog steeds met onze linnen zakken, stoppen alles in weckpotten, hebben de mevrouw van de groentewinkel overtuigd om rucola los aan te bieden en niet in plastic pakjes. Onze zakdoeken zijn nog steeds van stof, de watjes ook. Het afwasmiddel kopen we in bulk, de was wordt zoveel mogelijk met Seepje gedaan (serieus, hoe lang gaat zo’n grote fles ‘Ariel voor kleuren’ mee? Ik kan die nog steeds niet vervangen!) en ga zo maar door.

Maar! Er gaan ook dingen niet goed! Zo kopen wij nog steeds bloemen bij de Albert Heijn. Die bloemen gaan zeker 2 weken mee, maar zijn verpakt in plastic. Ik koop graag kleren online. En hoewel we die dozen hergebruiken om webshopbestellingen in te verzenden, blijft het wel verpakking. Maar het slechtst gaat het in de badkamer. Op een of andere manier lijkt het me gedoe om daar zero waste te zijn. Want, allez ja:

Ik hou van shampoo van de kapper. Ik ben verslingerd aan de geur van mijn dagcrème. Ik was mij graag snel met vloeibare zeep. Ik knijp graag shampoo uit een plastic fles. Ik geef het toe, oke? Ik geef het toe!

Iris, de lieve eigenares van Druantia, mijn favoriete webshop voor natuurlijke badkamerproducten en make-up, moet dat geroken (hehe, geroken, heb je ‘m, heheh) hebben. Want ze vroeg me of ik zero waste shampoo, zeep, tandpasta en deodorant wilde testen. Twee weken geleden kreeg ik het pakket in de brievenbus. En sindsdien heb ik geen shampoo meer uit een plastic fles geknepen (HOE ZOT IS DAT, I KNOW).

druantia

Mijn bevindingen op een rijtje:

– Pachamamai zeep Amanthe: Het blokje zeep op de foto ruikt heerlijk naar pepermunt en patchouli (cliché geitenwollensokgeuren, ik ben mij daarvan bewust) en doet wat het moet doen: je lichaam wassen. Ik heb graag het gevoel van een blok zeep in mijn handen. Zo lekker ouderwets, het doet me denken aan mijn kindertijd. De zeep geurt ook anders, iets fletser, subtieler dan zijn vloeibare variant. En mijn huid is er achteraf niet trekkerig of droog van. Dus ja: goedgekeurd!

– Pachamamai shampoo Sweetie: Het ovaalvormige blokje zeep is shampoo. Ik had al een paar keer shampoo in vaste vorm in mijn handen gehad in de Bio Planet, maar het het nog nooit gekocht. Waarom? Omdat shampoo van de kapper zo lekker ruikt. Omdat shampoo van de kapper in een flashy roze fles zit. Omdat shampoo van de kapper mijn haar niet froezjelig (ja, dat is een woord) of vettig of plat maakt. Soit, sinds een week of twee gebruik ik deze shampoo, en ik ben er echt, oprecht, tevreden van. Het schuimt (heel) hard, wast goed, ruikt lekker en legt geen vettige film over mijn haar. Gisteren zei mijn mama zelfs, en ik citeer: ‘uw haar, zeg! Zo krullen! Wat doe jij daar mee de laatste tijd?’ Dus, wederom: goedgekeurd!

– Pachamamai tandpasta Crystal: Dat mini blikken potje is tandpasta. Op de handleiding staat dat je je tandenborstel een klein beetje moet bevochtigen voor je hem in het potje steekt. En dat moet je echt letterlijk nemen. De eerste keer had ik zo veel water op mijn borstel gedaan dat de pasta al begon te schuimen in het potje zelf. Vanaf de tweede keer ging het beter. Met een licht bevochtigde tandenborstel kon ik gemakkelijk tandpasta nemen. De pasta zelf is groen en voelt korrelig in je mond. Het schuimt lekker en achteraf heb je een schoon gevoel. Maar ik wissel toch nog graag af met Parodontax, mijn gewone tandpasta.

– Pachamamai deo Fresh up: Die paddenstoel is deodorant. Het ziet er echt superraar uit, maar het is misschien wel het gemakkelijkste in gebruik. Je bevochtigt je oksels of de (aluminiumvrije!) stick en gaat er dan mee langs je oksels. Het geeft niet echt geur af, maar absorbeert wel alle geurtjes. De ultieme test: ik gebruikte ‘m voor een tv-optreden op Canvas (klamme handjes, zweet galore!) en een lezing voor 150 mensen en noch Bent Van Looy, noch de volle zaal is schreeuwend weggelopen. Een eerlijk, verpakkingsvrij product. Goedgekeurd, wederom!

Praktisch: De producten worden geleverd in papieren zakjes of kartonnen doosjes, die gemakkelijk recycleerbaar zijn. Je kunt ze allemaal kopen bij www.druantia.be.

druantia2

Persoonlijk: kwijt

– Door Eva

‘Waar is Soso eigenlijk?’ vraag ik. ‘Heb jij haar nog gezien?’ Bert zegt: ‘Ik weet het niet.’ Ik ga haar zoeken. Kijk achter het gordijntje van de tv-kast, schuif mijn bureaustoel onder het bureau vandaan. Dan loop ik naar de badkamer. In de wasmand misschien? Ik kijk op alle stoelen in de eetplaats. Open de kastjes in de keuken. Achter het toilet? Ik loop naar boven, met twee treden tegelijk. Op haar kussen onder het bed ligt ze niet. Dan zie ik het raam wagenwijd openstaan. Ze zit graag op de vensterbank, ze zal toch niet…? Ik kijk de straat uit, nergens zie ik wit en zwart. Daarna loop ik naar buiten. Ik kijk in het speelhuisje, naar haar lievelingsstoel, naar haar lievelingsplekje op de trap. Ondertussen is Bert ook buiten gekomen, hij loopt naar het waskot, trekt de deur open. We staren allebei een tel of twee naar de wasmachine. ‘Ze zal toch niet…?’ vraagt Bert. Hij trekt het deurtje open, begint witte was uit te laden. Ik durf niet te kijken, sta te dralen buiten. ‘En?’ vraag ik. Bert zegt: ‘Hier is ze niet.’ Dan lopen we naar de garage.

We vinden Soso in de auto, miauwend met twee poten op het stuur.

Schermafbeelding 2016-08-19 om 23.14.17

 

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑